El Loborekin, baldosak zenbatzea ere ikastea zen.
Arrastoa utzi zuen Laura Garridorengan, Educariako Product Ownerrarengan.
Ez dut haren izena gogoratzen, baina denok “el Lobo” deitzen genion. Zientzietako, Fisikako eta Kimikako eta Matematikako nire irakaslea izan zen OHOko 8. mailan —gogoratzen al duzue OHO?—, gaur egun DBHko 2. maila litzatekeenean.
Bereziki gogoratzen dut, gure arreta bereganatzea eta gure errespetua irabaztea lortzen zuten irakasle horietako bat zelako. Haren eskolak atseginak eta dibertigarriak ziren, eta beti aurkitzen zuen gu adi mantentzeko eta, batez ere, ikasarazteko modua.
Baina, zalantzarik gabe, gehien gogoratzen dudan gauzetako bat haren zigor bereziak ziren, norbaitek muga gainditzen zuenean. Patiora jaisteko eta taula periodikoa oihuka errezitatzeko agindu ziezazukeen, edo korridorera ateratzeko eta baldosa guztiak zenbatzeko, baita moztuta zeudenak edo erdi ikusten zirenak ere.
Orain, urteak igaro ahala, irribarrez gogoratzen ditut egoera haiek, haren zigorrek ere zerbait irakasten zigutelako. Uste dut horixe zela, hain zuzen ere, haren filosofia: garrantzitsuena ez zen guri errieta egitea, guri irakastea baizik. Edozein egoera baliatzen zuen zerbait ikas genezan, betiere errespetuz, gure jakin-mina pizteko eta irakasten ziguna erraz ez ahaztea lortzeko.
Agian horregatik, hainbeste urte geroago, haren izena gogoratzen ez badut ere, ezin hobeto gogoratzen ditut “el Lobo” eta haren irakasteko modua.
Edozein egoera baliatzen zuen zerbait ikas genezan, betiere errespetuz, gure jakin-mina pizteko eta irakasten ziguna erraz ez ahaztea lortzeko.
Laura Garrido
Educariako Product Ownerra.
Ana María: irakurtzen… eta neure burua irakurtzen irakatsi zidan irakaslea.
Arrastoa utzi zuen Albert Sánchezengan, Educariako bezeroaren bikaintasunaren
arduradunarengan.
Begiak ixten baditut, oraindik entzuten dut: «Egun on!». Ana María Hizkuntzako nire irakaslea zen Col·legi Salesià Sant Josep ikastetxean. Goizero irribarrez sartzen zen gelan, edonor liluratzeko moduko baikortasunarekin eta energiarekin. Eta horrek meritu handia zuen nire kasuan, ordu hartan hontza gehiago bainintzen hegatxabala baino, eta energia aurrezteko modu zorrotzean funtzionatzen bainuen.
Harekin, literatura ez zen ikasten: bizi egiten zen. Pazientzia izugarria zuen azaltzeko, eta irakurketarekiko grina hain kutsakorra, konturatu gabe itsasten baitzitzaizun. Testurik trinkoena abentura bihurtzen zuen, eta, «Istorio amaigabea»ko Bastian bezala, gutako asko liburuen barruan amaitzen genuen, ia nola jakin gabe.
Baina benetan markatu ninduena txirrinak jotzen zuenean gertatzen zen. Ana Maríak beti aurkitzen zuen guretzako denbora. Berehala antzematen zuen norbaitek ikasgai bat baino gehiago behar zuenean, eta patioan geratzen zen solasean. Elkarrizketa haietako bat gogoratzen dut: neure burua nintzen bezala onartzeaz, neure burua maitatzeaz eta beti nire onena emateaz hitz egin zidan. Eta iltzatuta geratu zitzaidan esaldi bat esan zidan: «Albert, tu, un dia, arribaràs a ser el que vulguis» (Albert, zu, egunen batean, nahi duzuna izatera iritsiko zara). 9 urte nituela, hitz haiek edozein azterketak baino askoz gehiago balio zuten.
Liburuak irakurtzen irakatsi zidan, baina baita neure burua irakurtzen ere.
Gaur egun Educaria-n lan egiten dut, egunero irakaslez inguratuta. Eta haietako batekin hitz egiten dudan bakoitzean gogoratzen dut zenbateraino alda dezaketen bizitza bat entzuten emandako tarte batek eta ikastetxe bateko patioan garaiz esandako esaldi batek.
Eskerrik asko, Ana María. Zure irribarrearengatik, zure pazientziarengatik eta elkarrizketa haiengatik. Irakurtzen jarraitzen dut, eta aipatzen genuen pertsona hori bihurtzen saiatzen jarraitzen dut.
9 urte nituela, hitz haiek edozein azterketak baino askoz gehiago balio zuten.
Albert Sánchez
Educariako bezeroaren bikaintasunaren arduraduna
Inés, la Maña: bazekien zenbat eman genezakeen.
Arrastoa utzi zuen Sònia Pujolengan, Educariako hezkuntza-erakundeen
arduradunarengan.
Zein handia zinen, Inés, «la Maña», Almacelleseko IES Canigó institutukoa (2001-2003). Ez dut inoiz ahaztuko Inés Fernández, Batxilergoko Matematikako irakaslea. Huescakoa zen, eta «la Maña» deitzen genion. Zorrotza zen, oso zorrotza. Lan eta sufriarazi zigun izugarri… baina, ene bada, nola prestatu gintuen unibertsitaterako!
Iritsi nintzenean, deribatuak, integralak eta matrizeak ohea egiten duenaren erraztasun berarekin egiten nituen. Karrerako lehen eta bigarren mailako Matematika haren apunteekin gainditu nuen, garrantzitsuena adierazteko haren «puntu potolo» ospetsuak zituzten haiekin. Urrea balio zuten, eta, fotokopien eta kopia-denden garai hartan, bolbora bezala zabaltzen ziren unibertsitatean.
Hiruhileko bat gogoratzen dut: 8 bat, 8,5 bat eta 4 bat atera nituen. Eta hara non ez ninduen gainditutzat eman. Kexatzera joan nintzen, batezbestekoak eta matematikek arrazoia ematen zidatela sinetsita. Eta esan zidan 4 hura ez zela nire mailakoa: errekuperaziora joan behar nuen, beste 8 bat ateratzera, edo berriz ez ninduen gainditutzat emango. Eta bizkortzeko. Irizpideak berak ezartzen zituen.
Une hartan oso gaizki hartu nuen. Gaur irribarrez gogoratzen dut. Izugarri irakatsi zigun, exijitu egin zigun bazekielako zer eman genezakeen, eta hobeak egin gintuen.
Zein handia zinen, Inés. Nire bizitzan izan ditudan matematikako oinarri onenak zuri zor dizkizut. Eta zuri esker, gaur egun ere gozatzen jarraitzen dut.
Sònia Pujol
Educariako hezkuntza-erakundeen
arduraduna
